суббота, 5 декабря 2015 г.

Казка: Цуд на Новы год

Алесь ішоў па вуліцы. Пад нагамі рыпеў снег. Рукі хлопца былі чырвонымі ад марозу: ён страціў рукавіцы, а цяпер баяўся ісці дадому. Цётка абавязкова будзе злавацца і адцягаеяго за вушы. Яна заўсёды за іх цягае.
Хлопчык уздыхнуў. У такія моманты ён заўсёды думаў пра матулю і тату, але іх не было побач. Бацькі працавалі на поўначы, вельмі рэдка прыязджаючы да сына. А Алесь жыў разам з цёткай ужо трэці год і ўсё чакаў, калі матуля і татка вярнуцца назаўсёды. 
Вось-вось наступіць Новы год, але настрой зусім не святочны. Ды і свята ў Алеся не будзе. Бацькі абяцалі, што прыедуць, але толькі ўчора пазванілі, што ў іх не атрымліваецца быць на свята. Алесь праплакаў палову ночы. Цяпер свята не будзе. Цётка пагоніць яго ў ложак а дзевятай гадзіне, а сама будзе з сяброўкамі глядзець тэлебачанне і есці салаты.
І раніцай цуда не здарыцца: паделкай Алеся будуць чакаць цукеркі і новыя рукавіцы, таму што старыя ён страціў, а ў цёткі свая дамоўнасць з Дзедам Марозам. 
Замест таго, кааб спяшацца да дому, Алесь схаваў змёрзлыя рукі ў кішэнях і патупаў да лесу, што быў недалёка. Цемра напаўзала на горад, у лесе ж была амаль ноч, толькі сцежка святла ад месяца на снезе вяла ўглыб гушчару. Хлопчык пайшоў па гэтай сцежцы. Ён марыў аб тым, як сустрэнецца з татам і маці, як ім будзе весела і лёгка разам…. Заўтра ужо 31 снежня, нажаль для Алеся, - гэта зусім не свята.

З такімі невясёлымі думкамі хлопчык апынуўс яглыбока ў лесе. Вяртацца дамоў усё ж патрэбна. І тут Алесь сапраўды спужаўся, - ён не ведаў, дзе знаходзіцца. Яшчэ некаторы час ён блукаў па лесе, а потым сеў у сумёт і запулюшчыў вочы….
Доўга ці не сядзеў хлопчык, - ён не ведаў. У цішыні лесу пачуўся рып снегу. Алесь расплюшчыў вочы. І ўбачыў, што каля яго стаіць стары ў доўгай футры.
-   Ты што, малец, тут робіш? Заблукаў? – запытаўся дзед.
-   Так, не ведаю, як да дому дабрацца. Ды ці патрэбна мне туды?
-   Як так – не патрэбна? – здзівіўся дзядок.
І Алесь усё-усё яму распавёў: і пра бацькоў на поўначы, і пра цётку, і пра рукавіцы, і пра свята, якога не будзе….
-   Э-э-э, малец, нешта ты зусім змерз, - адзначыў стары. - Сядай ў сані, давязу цябе да хаты.
Толькі тут хлопчык убачыў каня, запрэжанага ў сані. Не паспеў Алесь здзівіцца, як сані апынуліся каля яго гарадскога шматпавярховіка. 
-   У жыцці заўсёды ёсць месца цуду! – замест развітання сказаў дзед.
Алесь падняўся да квартэры, адчыніў дзверы і замёр у чаканні цёткі. Ён ведаў, што мала яму не здасца, бо спазніўся ён моцна, ды яшчэ без рукавіц…. І тут хлопец не даў веры свайм рукам: у кішэні ён намацаў рукавіцы! Вось дык цуд!
Цётка ўсе не ішла, але з пакою было чуваць галасы…. Хлопец ужо здагадаўся, але не мог паверыць свайму шчасцю. Ён не адчуваючы ног пабег у пакой, не распранаючыся…. І з парога, проста ў абутку, кінуўся на шыю да таты.
-   Татка, татачка! Ты прыехаў!
-   А вось і наш гулёна! – у пакой з кухні ўвайшла маці. 
-   Мамачка! – кінуўся да яе Алесь. – Вы ўсё ж такі прыехалі!
-   Так, хуценька, самалётам, - згадзіўся тата.
А назаўтра быў цырк, салют уначы і доўгія размовы пад елкай. Гэта быў саамы шчаслівы Новы год для хлопчыка. А пакуль ён спаў у цудоўную навагоднюю ноч, у паветры каля акна яго пакоя на сеемым паверсе замёрлі сані з дзедам. Той усміхнуўся, гледзячы на хлапчука, махнуў рукой, і ў чароўным святле месяца пад елачкай у пакоі з'явіліся падарункі. Дзед ведаў, што саамы лепшы падарунак Алесь ужо атрымаў, але ўсё ж такі хацеў парадаваць хлопчыка яшчэ больш.
Загляну в Детскую галерею
Присоединяйтесь!

17 комментариев:

  1. Цудоуная казка, але мне здаецца, што згубiy рукавiцы... I страцiy прытомнасць. Магу i памыляцца.

    ОтветитьУдалить
    Ответы
    1. Таня, мбыць і так, але наша мова настолькі гнуткая і багатая, што дакладна і не скажаш, асабліва сёння, калі прымаюць любы дыялект, абы размаўлялi на беларускай мове. Гэтую казку правярала столькі людзей, але зноў і зноў знаходзіцца нешта новае))). Сёння даведалася, што ў беларускай мове ёсць слова пушка, але не ў значэнні агнястрэльнай зброі, а ў значэнні - каробка))). Вялiкi дзякуй!

      Удалить
    2. Проста я ужо шмат гадоу не чую мову, толькi памяць, чытаю. Памяць яшчэ выдае патрохi ведау. I мару навучыць сына хацяб чытаць, разумець. Але усе няма як, вельмi шмат усяго iншага задаюць, яшчэ дабавiлася французкая i старагрэчаская мовы.так што беларуская толькi у марах мамы.

      Удалить
    3. Этот комментарий был удален автором.

      Удалить
    4. Ведаеш, Таня, у нас таксама на жаль рэдка чуваць мову, але нам лягчэй, чым вам). Хай мара здеснiцца!

      Удалить
  2. Трудно с первого раза осилить, но попробую вчитаться, очень интересно узнать, кто такой Цуд, и какие приключения случились с Хлопчиком)))

    ОтветитьУдалить
    Ответы
    1. Анна Борисовна, буду очень рада, если вы осилите и вникните, наш язык легкий и красивый, стоит немного окунуться в него, как все становится понятно, в конце концов языки родственные.

      Удалить
  3. Аня, как интересно!!! И понятно! Что деткам нужно больше всего на свете?!
    Откуда я это знаю? Или мы все знаем, в общем-то, одно и то же?!

    ОтветитьУдалить
    Ответы
    1. Спасибо, Юля, рада, что сказка тебе понравилась.

      Удалить
  4. Цудоуная казка, ды яшчэ и на родная мове. Гэта таксама ЦУД!

    ОтветитьУдалить
    Ответы
    1. Дзякуй, Таня, вельмi прыемна, што змагла цябе пацешыць).

      Удалить
  5. Аня, дзякуй! За цудоўную казку і за нашу мову. А наконт памылак... не памыляецца той, хто нічога не робіць.

    ОтветитьУдалить
    Ответы
    1. Света, дзякуй, вельмi прыемна, што цябе спадабалася.

      Удалить
  6. Надо твою сказку детям почитать, чтобы привыкали к мове, в школе потом легче будет, а то я этот момент совсем упускаю.
    Спасибо за сказку!

    ОтветитьУдалить
    Ответы
    1. Олеся, я с Эллинкой тоже упустила, очень-очень трудно потом было.

      Удалить
  7. Когда читаешь и разговориваешь на русском и украинском, то с понимаем белорусского проблем не возникает. Интересно было почитать.

    ОтветитьУдалить
    Ответы
    1. Спасибо, да, мне тоже украинский намного легче было понимать, благодаря белорусскому.

      Удалить

Еще немного зимнего

Праздник снега

Выпал первый снежок и нам захотелось это отпраздновать. И пусть на улице мы наслаждались снегом, но почему бы не насладиться им еще и дома....